Honingraat op Mars? De nieuwste vondst van Curiosity die iedereen verbijstert

Iets heel raars is er onlangs gebeurd op Mars, en ik kan er maar niet mee stoppen.

De Curiosity-rover van NASA crosste door een dal met de bijnaam "Valle Grande" — blijkbaar hebben NASA-wetenschappers een zwak voor dramatische namen — toen hij iets tegenkwam waardoor het hele missieteam stilviel en dacht: "Wacht, wat kijk ik eigenlijk aan?"

Honingraat. Op Mars.

Niet echt honingraat, uiteraard. Maar de camera's van de rover zagen de grond bedekt met ongelooflijke veelhoekige patronen, een beetje zoals een honingraatrooster maar bevroren in het Marsoppervlak. Elke hexagon-achtige vorm is zo'n 4 tot 8 centimeter breed, en ze strekken zich uit in alle richtingen zover het oog reikt. We hebben het over 360 graden panorama van dit spul.

"We hebben al veel fascinerende landschappen gezien door de ogen van Curiosity, maar deze zee van polygonen heeft ons de adem benomen," zei Ashwin Vasavada, de projectwetenschapper van de missie. En eerlijk? Hetzelfde, Ashwin. Hetzelfde.

Wat is hier aan de hand?

Hier wordt het spannend. Wetenschappers hebben eerder kleinere versies van deze polygonen formaties gezien op Mars, meestal in geïsoleerde plekken. Maar nooit zoiets als dit. Nooit een hele zee ervan.

Dus wat veroorzaakt dit honingraateffect?

Nou, het blijkt dat er een paar verschillende manieren zijn waarop de natuur deze geometrische vormen kan maken. Eén mogelijkheid is vrij straightforward: uitdrogende modder. Denk aan wanneer een plas opdroogt en je die karakteristieke scheuren krijgt in een hexagon patroon — zelfde idee, maar dan op een veel indrukwekkendere schaal.

Een andere optie heeft te maken met temperatuurcycli. Over miljoenen jaren heeft Mars ontelbare rondes van verwarmen en afkoelen meegemaakt, wat de grond in deze precieze geometrische patronen kan breken. Compressie van begraven sediment dat wordt samengeknepen en water afgeeft zou ook het trucje kunnen doen.

Het eerlijke antwoord? Niemand weet het nog. Het team is nog bezig met het analyseren van de chemie en vormen, dus we moeten nog even wachten op de volledige uitleg. Maar eerlijk gezegd, dat is juist wat ruimteverkenning zo opwindend maakt — er is nog zoveel mysterie daarbuiten.

Veertien jaar van "Wacht, dat is gaaf"

Deze ontdekking is slechts de laatste in een lange reeks van "wat is dat?" momenten van Curiosity, die rondrijdt op Mars sinds augustus 2012. Veertien jaar lang een andere planeet verkennen, en het blijft ons verrassen.

De rover heeft zwavelkristallen gevonden die zomaar op het oppervlak lagen, meteorieten ontdekt die op de een of andere manier de reis door Mars' dunne atmosfeer hebben overleefd, en heeft over het algemeen ons begrip van hoe Mars er ooit uitzag totaal veranderd.

Want hier is het ding: oud Mars was niet de stoffige, dode planeet die we vandaag zien. Miljarden jaren geleden waren er meren. Stromen. Water dat door het landschap stroomde in de heuvels van Mount Sharp, die 5 kilometer hoge berg waar Curiosity sinds 2014 langzaam tegenop klimt.

En dit: de rover heeft chemische sporen gevonden die zijn achtergelaten uit die nattere tijden, inclusief koolstofgebaseerde moleculen die eigenlijk de bouwstenen zijn van leven zoals wij dat kennen. Je weet wel, de voorlopers van RNA en DNA.

Nu kunnen wetenschappers niet met zekerheid zeggen of die moleculen van levende organismen komen of gewoon van geologische processen. Beide opties staan nog op tafel. Maar wat we wel kunnen zeggen is dat Mars, miljarden jaren geleden, de juiste ingrediënten had. Het had water, chemie en omstandigheden die theoretisch leven hadden kunnen ondersteunen.

De Grotere Context

Elke keer dat Curiosity iets nieuws vindt, voegt het een nieuw puzzelstukje toe aan de vraag of er ooit leven heeft bestaan (of misschien nog bestaat) ergens anders in ons zonnestelsel. Dit honingraatlandschap lijkt misschien gewoon een coole visuele eigenaardigheid, maar het zou eigenlijk iets belangrijks kunnen vertellen over Mars' geologische geschiedenis — hoe water door de planeet bewoog, hoe het klimaat over miljarden jaren veranderde, welke processen het oppervlak dat we vandaag zien hebben gevormd.

En eerlijk? Ik hou ervan dat Curiosity na 14 jaar nog steeds verrassingen blijft leveren. We hebben robots naar een andere planeet gestuurd, en die planeet laat ons dingen zien die we nooit hadden verwacht.

Dus proost op jou, kleine rover. Blijf verkennen. En stuur misschien nog wat meer foto's van rare Martiaanse geografie — ik heb de popcorn klaar.