Σταμάτα, μήπως οι πρόγονοι μας που ζούσαν σε σπηλιές εφηύρεσαν πρώτοι τη φαρμακευτική για τις πληγές;

ΕOk, πρέπει να μοιραστώ κάτι μαζί σας που με έκανε κυριολεκτικά να σταματήσω στη μέση του καφέ μου σήμερα το πρωί.

Προφανώς, οι Νέαντερταλς μπορεί να ήταν οι αρχικοί μας φαρμακοποιούς. Και κοιτάξτε αυτό—το φάρμακό τους ήταν ουσιαστικά μια κολλώδης ρητίνη δέντρων.

Το πιο εντυπωσιακό τυχαίο στη επιστήμη

Η υπόθεση είναι η εξής: ερευνητές σε ιδρύματα όπως το Οξφόρνιο και το Κολωνία μελέتوا τη ρητίνη σημύδας, αυτή την αρχαία κολλώδη ουσία από φλοιό δέντρου που χρησιμοποιούσαν οι Νέαντερταλς πριν από εκατομμύρια χρόνια. Η συνηθισμένη ιστορία ήταν ότι την χρησιμοποιούσαν απλώς για να στερεώνουν πέτρινες λεπίδες σε ξύλινες λαβές—συνεχώς, μια προϊστορική «superglue» για την κατασκευή εργαλείων.

Αλλά αυτοί οι επιστήμονες έγιναν περίεργοι για κάτι άλλο.

Ξέρετε πώς οι άνθρωποι χρησιμοποιούν φυσικά ορθιακά remedies εδώ και αιώνες; Λοιπόν, υπάρχουν αποδείξεις από παραδοσιακές κοινωνίες σε όλο τον κόσμο ότι η ρητίνη σημύδας χρησιμοποιούνταν και για ιατρικούς σκοπούς. Και όταν οι αρχαιολόγοι άρχισαν να εξετάζουν πιο προσεκτικά τη ζωή των Νέαντερταλς, βρήκαν σημάδια ότι αυτοί οι ομοιοί μας άνθρωποι γνώριζαν πώς να παρέχουν μια βασική φροντίδα.

Έτσι οι ερευνητές σκέφτηκαν: τι θα γινόταν αν η ίδια ουσία που χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν εργαλεία τους βοηθούσε και να θεραπεύουν τις πληγές;

Φτιάχνοντας ρητίνη με τον παλαιό τρόπο

Για να το averiguήσουν αυτό, η ομάδα στην πραγματικότητα ανακαθέστησε τον τρόπο με τον οποίο οι Νέαντερταλς θα έφτιαχναν ρητίνη σημύδας.

Και ειλικρινά, η τεχνική είναι αρκετά έξυπνη. Παίρνετε λίγο φλοιό σημύδας, το βάζετε σε μια κλειστή τρύπα κάτω από το χώμα και το θερμαίνετε με σχεδόν μηδενικό οξυγόνο. Ο φλοιός ουσιαστικά αποσυντίθεται και απελευθερώνει αυτή την πυκνή, κολλώδη ουσία. Εναλλακτικά, θα μπορούσατε να κάψετε φλοιό κοντά σε μια πέτρα και να συλλέξετε την κολλώδη υπόλειψη που υγροποιείται στην επιφάνεια.

Και οι δύο μέθοδοι λειτουργούν. Και οι δύο παράγουν ρητίνη που είναι αξιόλογη. Ε꽤 έξυπνο για κόσμο που συνήθως φανταζόμαστε να περιπλανιται αμήχανα με δέρματα ζώων, έτσι δεν είναι;

Η στιγμή της αλήθειας

Όταν οι ερευνητές δοκίμασαν την ανακατασκευασμένη ρητίνη σημύδας τους απέναντι σε βακτήρια, κάθε δείγμα κατάφερε με επιτυχία να σταματήσει την ανάπτυξη του Staphylococcus aureus.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο S. aureus είναι ένα σκαληκέφαλο μικρό βακτήριο που προκαλεί λοιμώξεις στις πληγές. Είναι τόσο προβληματικό σήμερα που ορισμένες ιλιές έχουν γίνει ανθεκτικές σε πολλαπλά σύγχρονα αντιβιοτικά—αυτά τα τρομακτικά «superbugs» που έχετε ακούσει πιθανώς.

Και αυτό είναι που με εντυπωσίασε πραγματικά: δεν είχε σημασία ποια μέθοδο παραγωγής χρησιμοποιούσαν. Όλες οι εκδοχές της ρητίνης σημύδας εμφάνιζαν αυτή την αντιβακτηριακή δύναμη.

Ο επικεφαλής ερευνητής το εξέφρασε έτσι: οι αντιβακτηριακές ιδιότητες ήταν παρούσες ανεξάρτητα από την τεχνική, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι Νέαντερταλς θα μπορούσαν να χρησιμοποιούσαν αυτές τις ιδιότητες σκόπιμα—πιθανώς εφαρμόζοντας τη ρητίνη απευθείας στις πληγές για να προλάβουν τη μόλυνση.

Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;

Τώρα, για να είμαστε σαφείς, δεν έχουμε άμεση απόδειξη ότι ένας Νέαντερταλς έψιζε ποτέ ρητίνη σε ένα vếtρωμα. Αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί στην αρχαιολογική καταγραφή. Αλλά αυτό που έχουμε είναι αποδείξεις ότι: