Εντάξει, πρέπει να σας πω για κάτι που με άφηε άφωνο και με ενθουσιάζει πραγματικά.
Ξέρετε πώς σκεφτόμασταν μέχρι τώρα τη νόσο του Αλτσχάιμερ ως ουσιαστικά ένα πρόβλημα του εγκεφάλου, σωστά; Σαν να συμβαίνει κάτι λάθος μέσα στον εγκέφαλο — οι πρωτεΐνες ταου μπλέκονται, οι πλάκες αμυλοειδούς συσσωρεύονται — και αυτό προκαλεί τη βλάβη.
Λοιπόν, κρατηθείτε καλά, γιατί ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον μόλις ανακάλυψαν κάτι που ανατρέπει αυτή τη σκέψη.
Αποδεικνύεται ότι κάποια από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού που επιτίθενται στον εγκέφαλο στην Αλτσχάιμερ δεν προέρχονται καν από τον εγκέφαλο. Έρχονται από έξω — συγκεκριμένα από τους λεμφαδένες σας.
Περίμενε, τι δουλειά έχουν οι λεμφαδένες σε αυτή τη συζήτηση;
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για μια στιγμή. Αν έχετε ποτέ πονέσει τον λαιμό σας και νιώσατε τους διογκωμένους αδένες στο λαιμό σας, αυτοί ήταν οι λεμφαδένες — ουσιαστικά στρατόπεδα εκπαίδευσης για το ανοσοποιητικό σας σύστημα. Βοηθούν τα κύτταρα του ανοσοποιητικού να μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να επιτίθενται στις απειλές.
Τώρα, εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον. Η ομάδα του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον ανακάλυψε ότι ορισμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού, γνωστά ως T-κύτταρα, εμφανίζονταν σε μεγάλους αριθμούς στους εγκεφάλους ατόμων με Αλτσχάιμερ. Αυτά τα T-κύτταρα συνέβαλαν στη νευροεκφυλισμό — ουσιαστικά επιδεινώνοντας την κατάσταση. Αλλά κανείς δεν ήξερε από πού προέρχονταν ή τι τα καλούσε εκεί.
Οι ερευνητές τα εντόπισαν στους λεμφαδένες. Συγκεκριμένα, διαπίωσαν ότι κύτταρα του ανοσοποιητικού, γνωστά ως δενδριτικά κύτταρα, στους λεμφαδένες ουσιαστικά «προετοίμαζαν» αυτά τα T-κύτταρα — τα δίδασκαν να επιτίθενται, στέλοντάς τα προς τον εγκέφαλο.
Τι συμβαίνει λοιπόν όταν τα μπλοκάρουμε;
Αυτό είναι το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος. Οι επιστήμονες πραγματοποίησαν ένα πείραμα στο οποίο αφαιρούσαν αυτά τα δενδριτικά κύτταρα από ποντίκια που ήταν προγραμματισμένα να αναπτύξουν βλάβες παρόμοιες με την Αλτσχάιμερ.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά.
Τα T-κύτταρα στον εγκέφαλο μειώθηκαν δραματικά. Η εγκεφαλική βλάβη σχεδόν εξαφανίστηκε. Και προσέξτε — οι σπείρες ταου παρέμεναν. Οι πλάκες δεν είχαν φύει πουθενά. Αλλά επειδή τα T-κύτταρα δεν επιτίθεντο, τα ποντίδια διατηρούσαν τις γνωστικές τους ικανότητες.
Αυτό είναι τεράστιο, κυρίες και κύριοι. Σημαίνει ότι ίσως μπορούμε να επιβραδύνουμε ή ακόμα και να αποτρέψουμε τη γνωστική έκπτωση σε ασθενείς με Αλτσχάιμερ, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να εξαλείψουμε εντελώς τις προβληματικές πρωτεΐνες. Μιλάμε για την προστασία του εγκεφάλου στοχεύοντας κάτι που συμβαίνει έξω από αυτόν.
Γιατί έχει τόση σημασία;
Ορίστε το σημείο που ενθουσιάζει τόσο τους επιστήμονες. Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ανάπτυ θερα