Oké, ik moet toegeven — toen ik voor het eerst over deze studie hoorde, verwachtte ik het gebruikelijke verhaal over zeeschildpadden. Je weet wel: dappere kleine schildpadden die op een strand uitkomen, naar de oceaan rennen en vervolgens een ongelooflijke reis van duizenden mijlen over open water beginnen. Zeeschildpadden zijn in feite de marathonlopers van het dierenrijk, toch?
Wel, wetenschappers die in de Galapagos gele morphe groene zeeschildpadden bestuderen, hebben net een verrassende wending gekregen die ze niet hadden verwacht.
De thuisblijvers van de zeeschildpaddenwereld
Een team onderzoekers uit de Verenigde Staten en Ecuador besloot in 2015 negen volwassen schildpadden te markeren in de buurt van verschillende eilanden in het Galapagos Marienreservaat. Ze voorzagen deze dieren van elektronische trackers (uiteraard voorzichtig), koppelden ze aan satellieten en gingen er vanuit om te zien waar deze schildpadden naartoe zouden gaan.
Dit was wat ze verwachtten: de schildpadden zouden uiteindelijk naar afgelegen stranden in de westelijke Stille Oceaan trekken om zich voort te planten, volgens de epische migratiepatronen waar zeeschildpadden beroemd om zijn.
Dit is wat er daadwerkelijk gebeurde: gedurende meer dan drie jaar tracking verliet geen enkele gemarkeerde schildpad het Galapagos Marienreservaat. Geen enkele.
"Ik was oprecht verrast," zei dr. John W. Rowe, een van de auteurs van de studie. "We verwachtten dat ze naar afgelegen stranden in de westelijke Stille Oceaan zouden migreren om zich voort te planten, maar interessant genoeg verliet geen van onze satelliet-gemarkeerde schildpadden zelfs het Galapagos Marienreservaat."
Ondertussen hadden deze schildpadden namen als Bernardo, Sara, Ainoa en Leandro. Hoe schattig is dat? Wetenschap kan soms best schattig zijn.
Wat is er aan de hand met deze gele morphen?
Laat me uitleggen wat deze schildpadden bijzonder maakt. Groene zeeschildpadden zijn uniek onder de zeven soorten zeeschildpadden omdat volwassenen in feite onderwater koeien zijn — ze zijn de enigen die voornamelijk vegetarisch leven, en zeegras en algen eten in plaats van kwallen en vissen.
Er zijn twee genetisch verschillende typen groene zeeschildpadden in de Stille Oceaan: gele morphen (aangetroffen in de westelijke Stille Oceaan) en zwarte morphen (aangetroffen in de oostelijke Stille Oceaan, voor de kust van Amerika). De Galapagos is de enige plek ter wereld waar beide typen in dezelfde wateren samen leven. Hoe cool is dat?
Maar hier komt het interessante deel: hoewel ze dezelfde eetplekken delen, lijken deze twee groepen verschillende levensstijlen te hebben. De gele morphen lijken thuisblijvers te zijn, terwijl zwarte morphen vaker langere reizen maken — sommige zijn zelfs gedocumenteerd als reizend naar voedselgebieden voor de kust van Midden- en Zuid-Amerika.
Een schildpad van een andere kleur
De trackinggegevens onthulden enkele fascinerende patronen. De meeste gemarkeerde schildpadden verbleven graag in de buurt van een enkel eiland, met af en toe uitstapjes van slechts enkele kilometers naar zee. Maar een paar van hen werden wat avontuurlijker.
Ainoa was de vrije geest van de groep. Nadat ze in de buurt van San Cristóbal was gemarkeerd, maakte ze uiteindelijk haar weg naar Santa Cruz en vervolgens naar Isabela. Bernardo en Sara reisden ook tussen eilanden, terwijl Leandro heen en weer ging tussen Isabela en Española.
De onderzoekers merkten ook iets interessants op wat betreft timing. De schildpadden bewogen zich alleen tussen eilanden tijdens de koelere maanden — april tot oktober. Tijdens de warmere perioden van het jaar leken ze content te zijn om dichter bij huis te blijven. Misschien zijn ze geen fan van de zomerse hitte? Eerlijk gezegd kan ik me daar in vinden.
Gemiddeld gebruikte elke schildpad een territorium van ongeveer 1.498 vierkante kilometer, hoewel sommige schildpadden veel rondzwerveriger waren dan andere.
Waarom blijven ze ter plaatse?
Hier wordt het echt interessant.