Περιμένετε, οι πρώινοι άνθρωπινοι πρόγονοι μας ήταν οι αδύναμοι;
ΕOk, πρέπει να μοιραστώ κάτι που με έκανε πραγματικά να με εντυπωσιάσω αυτή την εβδομάδα, και όλα αυτό χάρη σε ορισμένα πολύ παλιά οστά που βρέθηκαν στη Νότια Αφρική.
Φανταστείτε το: Είναι πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια σε αυτό που τώρα ονομάζεται «Κρήπη του Ανθρωπισμού» (Cradle of Humankind) — μια περιοχή στη Νότια Αφρική που είναι ουσιαστικά ένας θησαυροφυλάκιο για αρχαία ανθρώπινα οζόνια. Μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο La Trobe δημοσίευσε μόλις την ανάλυσή της για 18 νεοαναγνωρισμένα οζόνια από μια τοποθεσία που ονομάζεται Drimolen Main Quarry. Και εδώ είναι το εντυπωσιακό κομμάτι: ένα από αυτά τα οζόνια είναι ένα κομμάτι κρανίου ενήλικου Homo erectus που είναι περίπου 2 εκατομμύρια ετών.
Δύο εκατομμύρια χρόνια. Αφήστε αυτόν τον αριθμό να ηχογραφήσει για μια στιγμή.
Μέχρι τώρα, τα παλαιότερα οζόνια ενήλικου Homo erectus που είχαμε ήταν από μια τοποθεσία στη Γεωργία (τη χώρα, όχι την πολιτεία) που ονομάζεται Dmanisi, που χρονολογούνται περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Επομένως, αυτή η νέα ανακάλυψη προωθεί την κατανόησή μας για το πότε εμφανίστηκε αυτός ο κρίσιμος άνθρωπινος πρόγονος κατά έναν ολόκληρο χρόνο 200.000 ετών. Αυτό είναι τεράστιο γεγονός στην παλαιοανθρωπολογία.
Γιατί πρέπει να σας ενδιαφέρει; (Spoiler: Αυτό αφορά εμάς)
Ορίστε γιατί ο Homo erectus έχει τόσο μεγάλη σημασία: οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι αυτό είναι το πρώτο είδος που ταιριάζει πραγματικά στο γένος μας Homo — που σημαίνει ότι είναι πιθανότατα ένας άμεσος πρόγονος των σύγχρονων ανθρώπων. Έτσι, όταν βρίσκουμε αποδείξεις ότι ο Homo erectus περιπλανιόταν στη νότια Αφρική πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια, ουσιαστικά κοιτάζουμε τους αρβυρτοπαππούδες μας (όχι, πολύ πιο μακριά).
Η επικεφαλής ερευνητρια, Δρ. Jesse Martin, το περιέγραψε υπέροχα: αυτό το ορυχείο διατηρεί αποδείξεις για «την πρώτη εμφάνιση αυτού του είδους πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια». Προηγουμένως, οι επιστήμονες είχαν στη διάθεσή τους μόνο ένα οζόνιο παιδιού από το Drimolen — ένα μικρό παιδί ηλικίας μεταξύ δύο και τεσσάρων ετών. Λαδάκι, αλλά όχι ακριβώς αντιπροσωπευτικό για το πώς ήταν οι ενήλικες.
Τώρα; Έχουμε επιτέλους επιβεβαίωση από ένα δείγμα ενήλικα. Και ας σας πω, η ύπαρξη αυτού του ενήλικου οζόνιου κάνει τεράστια διαφορά για τους ερευνητές που προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια του οικογενειακού μας δέντρου.
Αλλά εδώ είναι που γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον
Η τοποθεσία Drimolen δεν μας έδωσε μόνο οστά Homo erectus. Οι ερευνητές βρήθουν επίσης οζόνια από ένα άλλο ανθρώπινο συγγενές: το Paranthropus robustus (ας το ονομάσουμε σύντομα "P. robustus"). Και η αντίθεση μεταξύ αυτών των δύο ειδών είναι ειλικρινά σαν κάτι από ντοκιμαντέρ για τη φύση.
Ενώ ο Homo erectus ασχολούνταν με την εξέλιξη ενός μεγαλύτερου εγκεφάλου και μικρότερων δονتών — πιθανώς επειδή άρχισαμε να τρώμε περισσότερο κρέας — ο P. robustus πήρε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Αυτός ο τύπος ανέπτυξε τεράστιους γομφίους και ισχυρά μύες μασήματος. Σκεφτείτε το σαν το ίδιο το νάρκο του φύσης, σχεδιασμένο τέλεια για να θρυμματίζει σκληρά τρόφιμα.
Η Δρ. Martin το περιέγραψε ως εντυπωσιακό: δύο ανθρώπινα είδη που μοιράζονται το ίδιο τοπίο, αλλά ακολουθούν εντελώς διαφορετικές εξελικτικές διαδρομές. Το ένα πειραματιζόταν με μεγαλύτερους εγκεφάλους και κατανάλωση κρέατος. Το άλλο γινόταν η απόλυτη μηχανή θρυμμασμού φυτών.
Και δείτε αυτό — ο P. Robustus κέρδιζε
Εδώ είναι η ανατροπή που με έκανε να γελάσω δυνατά: πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια, στο καλό μας Drimolen, ο P. robustus έπλητταν τον Homo erectus με αναλογία μεγαλύτερη από 10 προς 1.
Δέκα προς ένα.
Οι πρόγονοι μας; Ήταν οι αδύναμοι. Οι εκτός προγνωστικού. Το είδος που «έδειχνε να έχει ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης», με τα λόγια της Δρ. Martin.
Ενώ, ο P. robustus ανθιστούσε — μέχρι που σταμάτησε. Όλοι ξέρουμε πώς τελειώνει αυτή η ιστορία, έτσι δεν είναι; Ο Homo erectus τελικά γέννησε τους σύγχρονους ανθρώπους, ενώ ο P. robustus και το εντυπωσιακό του μασιακό μηχάνημα τελικά εξαφανίστηκαν.
Είναι μια καλή υπενθύμιση ότι η εξέλιξη δεν αφορά το να είσαι «ο καλύτερος» σε μια δεδομένη στιγμή. Αφορά το να είσαι προσαρμοστικός. Και προφανώς, η στρατηγική μας να τρώμε πιο ποικίλα τρόφιμα (συμπεριλαμβανομένου του κρέατος) και να επενδύουμε ενέργεια στην ανάπτυξη του εγκεφάλου ήταν ο μακροπρόθεσμος νικητής, ακόμα κι αν μας έκανε τους αδύναμους για μερ몇 εκατομμύρια χρόνια.
Η εξέλιξη σε δράση
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα σχετικά με αυτή την έρευνα είναι αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν «μικροεξέλιξη» — οι μικρές αλλαγές που συμβαίνουν μέσα σε ένα είδος σε μικρότερα χρονικά διαστήματα.
Τα οζόνια του Drimolen δείχνουν πληθυσμούς P. robustus από περίπου 2 εκατομμύρια χρόνια πριν, σε σύγκριση με ελαφρώς νεότερα δείγματα από μια άλλη τοποθεσία που ονομάζεται Swartkrans (περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια). Σε αυτό το διάστημα 200.000 ετών, τα δόντια του P. robustus έγιναν ακόμα μεγαλύτερα και οι μύες μασήματος του έγιναν ακόμα πιο ισχυροί. Η εξέλιξη σε πραγματικό χρόνο, ουσιαστικά.
Οι ερευνητές έχουν προτείνει ότι ο πληθυσμός P. robustus του Drimolen είναι αρκετά διαφορετικός από τους μεταγενέστερους, ώστε να δικαιολόγηση την ονομασία δικού του υποείδους: Paranthropus robustus ukusa. Τα νέα οζόνια που δημοσιεύθηκαν σε αυτή την έρευνα βοηθούν στην υποστήριξη αυτής της ταξινόμησης.
Μα δεν είναι εκπληκτικό ότι έχουμε αρκετά οζόνια από αυτή την τοποθεσία για να εντοπίσουμε αυτές τις μικρές αλλαγές; Συνήθως, τα οζόνια hominin είναι τόσο σπάνια που οι επιστήμονες εργάζονται με τεράστια κενά στο αρχείο. Αλλά το Drimolen μας δίνει κάτι ξεχωριστό: μια λεπτομερή στιγμιότυπο του πώς άλλαζαν οι συγγενείς μας, κομμάτι προς κομμάτι.
Το συμπέρασμα
Λοιπόν, τι μαθαίνουμε από αυτό; Μερικά πράγματα, νομίζω:
Πρώτον, η κατανόησή μας για την ανθρώπινη εξέλιξη συνεχίζει να βελτιώνεται. Μόλις πριν από λίγα χρόνια, νομίζαμε ότι ο Homo erectus εμφανίστηκε γύρω στα 1,8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τώρα ξέρουμε ότι ήταν ήδη εγκατεστημένος στη νότια Αφρική 200.000 χρόνια πριν από αυτό.
Δεύτερον, το να είσαι ο αδύναμος δεν είναι πάντα κακό. Οι πρόγονοι μας ήταν το είδος-ληπτικό στο Drimolen, και δείτε πού καταλήξαμε.
Και τέλος, η Κρήπη του Ανθρωπισμού συνεχίζει να προσφέρει απίστευτα δώρα. Αυτή η τοποθεσία ανακαλύφθηκε το 1992, και ακόμα ανακαλύπτουμε νέα πράγματα από οζόνια που βρισκόταν στο χώμα για δύο εκατομμύρια χρόνια περιμένοντας κάποιον να τα βρει.
Κάθε φορά που διαβάζω για ανακαλύψεις όπως αυτή, νιώθω αυτόν τον συνδυασμό ταπεινότητας και θαυμασμού. Είμαστε τόσο νεαρό είδος σε αυτόν τον πλανήτη, και μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε τον μακρύ, ασταμάτητο δρόμο που μας οδήγησε σε αυτό που είμαστε.