Het waterstofprobleem waar niemand echt over praat

We willen allemaal schone energie. Zonnepanelen worden goedkoper, windmolens werken prima. Maar waterstof blijft een lastige puzzel. Het kost te veel om het te maken.

De oorzaak ligt in de apparatuur. Die draait nog vaak op platina en andere dure metalen. Daardoor blijft waterstof een luxeproduct in plaats van een echte oplossing.

Een verrassende combinatie

Onderzoekers van Washington University in St. Louis bedachten iets slims. Ze lieten platina links liggen en bouwden een nieuwe katalysator met rheniumfosfide en molybdeenfosfide.

Een katalysator werkt als een versneller. Hij helpt watermoleculen om te splitsen in waterstof en zuurstof. Rhenium zorgt dat waterstof goed aan het oppervlak blijft plakken en weer loskomt. Molybdeen versnelt de hele reactie. Samen doen ze wat platina alleen al jaren doet.

Beter dan platina

En dat werkt. De nieuwe katalysator haalde betere resultaten dan de dure platina-versies. Hij draaide meer dan duizend uur onder zware omstandigheden en bleef stabiel. Dat is voor waterstof een flinke prestatie.

Ook de snelheid waarmee waterstof ontstond, was hoger dan ooit gemeten. En dat alles tegen lagere kosten.

Waarom dit belangrijk is

Waterstof kan een opslagmiddel worden voor groene stroom. Overdag draaien zonnepanelen volop. De extra stroom kun je omzetten in waterstof en bewaren voor de nacht. Zo voorkom je dat energie verloren gaat.

Maar als die omzettof duur blijft, gebeurt er niets. Deze ontdekking maakt waterstof economisch interessanter.

Nog niet klaar voor de fabriek

Dit blijft voorlopig labwerk. De stap naar industriële schaal is groot. De onderzoekers moeten nog laten zien dat hun methode ook in een fabriek te gebruiken is.

Toch is het een stap vooruit. Een goedkope, stabiele katalysator brengt betaalbare waterstof een stukje dichterbij. En daarmee een betere opslag voor hernieuwbare energie.