Η Μέρα που ένα Jumbo Jet Έγινε Αδύνατο να Πετάξει (Και Δεν Πέταξε Αμέσως)

Φαντάσου να οδηγάς αυτοκίνητο και ξαφνικά να σου βγάζουν τιμόνι, φρένα και γκάζι. Σου δίνουν μόνο το γκάζι και σου λένε "τα βγάλε πέρα". Κάπως έτσι βρέθηκαν οι πιλότοι της Japan Airlines 123 εκείνο το καταραμένο απόγευμα του 1985.

Η πτήση ήταν ρουτίνα. 54 λεπτά από Τόκιο για Οσάκα. 524 άτομα μέσα. Δώδεκα λεπτά μετά την απογείωση, στα 7.300 μέτρα, έγινε το χάος. Σκίστηκε ο πίσω πίνακας πίεσης – ο τοίχος που κρατάει την πίεση στο πίσω μέρος. Έκρηξη που έσβησε την ουρά, τη μονάδα ισχύος και το μεγαλύτερο μέρος του κατακόρυφου σταθεροποιητή.

Και το χειρότερο: έκοψε και και τα τέσσερα υδραυλικά συστήματα.

Γιατί Ήταν Εφιάλτης

Στα απλά: ένα Boeing 747 δεν κινείται με μπράτσα πιλότου. Τα υδραυλικά παίρνουν τις εντολές και τα κάνουν κίνηση. Χωρίς αυτά, 735 τόνοι μέταλλο δεν υπακούει πουθενά. Ουραίο ακίνητο. Πτερύγια νεκρά. Πηδάλια άχρηστα. Τέλος πτήσης.

Πτήση με Γκάζια – Η Απόγνωση

Εδώ μπαίνει η μηχανική μαγεία. Η NASA το λέει "πτήση με προώθηση". Θεωρία απλή: γκάζι για ανάβαση, λιγότερο για κάθοδο. Ανομοιόμορφα γκάζια στα αντίθετα κινητήρες για στροφή. Χοντροκομμένο, αλλά ίσως δουλεύει;

Στην πράξη; Τρομερό. Το αεροπλάνο μπαίνει σε phugoid – μεγάλες κλίσεις πάνω-κάτω. Συν Dutch roll – ταλαντώσεις σαν τρελό. Μια επιβάτης, η Yumi Ochiai, το είπε "φύλλο που πέφτει περιστρεφόμενο". Φρίκη.

Η Απίστευτη Προσπάθεια

Ο καπετάνιος Masami Takahama και η ομάδα του πολέμησαν. Ρύθμιζαν γκάζια μανιασμένα. Προσπάθησαν στροφές με κινητήρες. Στόχος το Χανέντα, το αεροδρόμιο απογείωσης. Και κράτησαν το κουφάρι 32 λεπτά στον αέρα.

32 λεπτά χωρίς έλεγχο. Μόνο γκάζια και θέληση. Όταν ρώτησαν από έλεγχο "έχετε έλεγχο;", απάντησαν "Αδύνατο".

Και συνέχισαν.

Η Αληθινή Αιτία που Κρύβεται

Το πιο σκοτεινό δεν είναι η πτώση. Είναι ότι δεν έπρεπε να γίνει. Ένα 747 δεν χάνει υδραυλικά από μόνη της. Κάτι προηγήθηκε. Λάθος επισκευής, αδυναμία κρυφή. Η ιστορία πίσω από την έκρηξη είναι χειρότερη από το δράμα της καμπίνας.