Τι θα γινόταν αν αφήναμε το νερό;

Πρέπει να σας πω αυτή την ιστορία, γιατί είναι από αυτές που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αγαπάς την επιστήμη.

Μια ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Surrey έφτιαχνε μπαταρίες από νάτριο αντί για λίθιο. Αν έχετε προσέξει τα νέα για τις μπαταρίες, ξέρετε ότι το λίθιο—το υλικό στο κινητό και στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα—γίνεται όλο και πιο ακριβό και η εξόρυξή του είναι περιβαλλοντικά προβληματική. Το νάτριο, από την άλλη, υπάρχει παντού. Στο θαλασσινό νερό, σε κοιτάσματα αλατιού, σε κοινά ορυκτά. Μια ισχυρή μπαταρία από νάτριο θα ήταν μεγάλη υπόθεση για την καθαρή ενέργεια.

Το πρόβλημα; Οι μπαταρίες ιόντων νατρίου δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτές του λιθίου. Φόρτιζαν πιο αργά, κρατούσαν λιγότερη ενέργεια, δεν κρατούσαν τόσο. Οι ερευνητές προσπαθούσαν, αλλά η πρόοδος ήταν αργή.

Και μετά ήρθε αυτή η ομάδα, που μελετούσε ένα υλικό: το οξείδιο του νατρίου-βαναδίου. Εδώ γίνεται ενδιαφέρον. Στον κόσμο της έρευνας μπαταριών, όλοι "ξέρουν" ότι το νερό είναι κακό για αυτά τα υλικά. Προκαλεί ανεπιθύμητες χημικές αντιδράσεις, χαλάει τα πράγματα. Οπότε η τυπική διαδικασία είναι να ζεστάνεις το υλικό και να αφαιρέσεις κάθε ίχνος υγρασίας.

Αλλά αυτοί οι ερευνητές αποφάσισαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τι θα γινόταν, αναρωτήθηκαν, αν... δεν το κάναμε;

Λατρεύω αυτού του είδους την επιστημονική περιέργεια. Αντί να ακολουθήσουν τις καθιερωμένες μεθόδους, ρώτησαν "γιατί;"

Και εδώ είναι το τρελό: όταν άφησαν το νερό, η μπαταρία λειτούργησε πολύ καλύτερα.

Η έκδοση με νερό αποθήκευε σχεδόν διπλάσια φόρτιση από την ξηρή. Φόρτιζε πιο γρήγορα. Και συνέχιζε να δουλεύει σταθερά για πάνω από 400 κύκλους φόρτισης χωρίς φθορά. Όπως είπαν οι ίδιοι, τα αποτελέσματα ήταν "εντελώς απροσδόκητα".

Ο Δρ. Daniel Commandeur, που ηγήθηκε της έρευνας, το είπε τέλεια: "Το οξείδιο νατρίου-βαναδίου υπάρχει εδώ και χρόνια, και οι άνθρωποι συνήθως το θερμαίνουν για να αφαιρέσουν το νερό, επειδή πιστεύουν ότι προκαλεί προβλήματα. Εμείς αποφασίσαμε να αμφισβητήσουμε αυτή την υπόθεση."

Αυτή είναι η επιστήμη στην καλύτερή της. Να αμφισβητείς υποθέσεις και να ακολουθείς τα στοιχεία σε απροσδόκητα μέρη.

Και εδώ γίνεται ακόμα πιο ωραίο. Η ομάδα αναρωτήθηκε: μπορεί αυτό το υλικό που αντέχει το νερό να διαχειριστεί κάτι ακόμα πιο απαιτητικό; Το δοκίμασαν σε αλμυρό νερό.

Και λειτούργησε. Η μπαταρία όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί σε θαλασσινό νερό, αλλά άρχισε να αφαιρεί το αλάτι. Τα ιόντα νατρίου από το υλικό προσέλκυσαν νάτριο από το νερό, ενώ ένα ηλεκτρόδιο γραφίτη τραβούσε το χλωρίδιο. Σύντομα, είχες μια μπαταρία που ήταν ταυτόχρονα και σύστημα αφαλάτωσης.

Αφήστε το να κατακαθίσει. Μια μπαταρία που θα μπορούσε να τροφοδοτεί το σπίτι σου και παράλληλα να βοηθά στην παραγωγή πόσιμου νερού από τον ωκεανό.

Ο Δρ. Commandeur φαντάζεται ένα μέλλον όπου το θαλασσινό νερό γίνεται "έναν εντελώς ασφαλή, δωρεάν και άφθονο ηλεκτρολύτη, που παράγει ταυτόχρονα και γλυκό νερό." Αν ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία, καταλαβαίνω. Αλλά αυτή η έρευνα είναι δημοσιευμένη σε περιοδικό με κριτές, και τα αποτελέσματα είναι αληθινά.

Φυσικά, siamo ancora nelle prime fasi. Αυτή η δουλειά έγινε σε εργαστήριο, και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε "λειτουργεί σε ελεγχόμενο περιβάλλον" και "είναι πρακτική τεχνολογία που μπορούμε να εφαρμόσουμε σε μεγάλη κλίμακα". Δεν ξέρουμε ακόμα αν θα δουλέψει εκτός εργαστηρίου ή πόσο ακριβό θα είναι η παραγωγή του.

Αλλά δεν είναι εκπληκτικό ότι κάτι τόσο απλό όσο "ίσως μην αφαιρούμε το νερό" θα μπορούσε να ανοίξει εντελώς νέες δυνατότητες; Μερικές φορές οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις έρχονται από το να αμφισβητούμε αυτά που όλοι "ξέρουν".

Θα παρακολουθώ πού πάει αυτή η έρευνα. Σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει ταυτόχρονα προβλήματα αποθήκευσης ενέργειας και έλλειψης γλυκού νερού, μια τεχνολογία που βοηθά και στα δύο; Αξίζει να την προσέχουμε.

Εσείς τι νομίζετε; Είναι αυτή η αρχή ενός νέου είδους μπαταρίας, ή πηγαίνουμε πολύ μπροστά; Πείτε μου τη γνώμη σας—με ενδιαφέρει πραγματικά τι σκέφτονται οι άλλοι!