Το πιο παράξενο πράγμα που έχουμε σαν άνθρωποι
Σίγουρα δεν το έχεις σκεφτεί ποτέ: διαβάζεις αυτές τις γραμμές με το δεξί σου χέρι. Και το ίδιο κάνει και το 90% των ανθρώπων γύρω σου. Κι όμως, από τη σκοπιά της εξέλιξης, αυτό είναι κάτι εντελώς απίθανο.
Τα πιο κοντινά μας ξαδέρφια, οι χιμπατζήδες και οι ουρακοτάγκοι, δεν έχουν καμία προτίμηση. Χρησιμοποιούν και τα δύο χέρια χωρίς πρόβλημα. Εμείς όμως είμαστε σχεδόν όλοι δεξιόχειρες. Και μέχρι σήμερα, αυτό παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εξέλιξης.
Οι δύο μεγάλες αλλαγές
Πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δείχνει ότι το φαινόμενο αυτό έχει τις ρίζες του σε δύο μόνο στιγμές της εξέλιξης μας. Η πρώτη: όταν σταματήσαμε να περπατάμε με τα τέσσερα και σηκωθήκαμε όρθιοι. Η δεύτερη: όταν ο εγκέφαλός μας μεγάλωσε δραματικά.
Όταν τα χέρια μας έγινα ελεύθερα, μπορούσαν να κάνει εξειδικευμένα καθήματα. Ένα χέρι μπορούσε να γίνει πιο ακριβές για λεπτές εργασίες και το άλλο πιο δυνατό για σκληρή δασουλεία. Έτσι η προτίμηση σε ένα συγκεκριμένο χέρι έγινα ξαπνά από τη χρήση εργαλείων και τη δημιουργία αντικειμένων.
Το μυστήριο του μεγάλου εγκεφάλου
Με το πέρασμα των εκατομμυρίων χρόνια, ο μεγάλων εγκεφάλου μας έπεταξε ακόμα περισσότερα. Η πρεσβύτηρα του χεριού έγιανε ακόμα πιο ισχυρή. Και όχι μόνο στο βιολογικό επίπεδο. Η κοινωνία μας ενίσχυσε αυτήν την προτίμηση, με τον τρόπο που δασκάλους και γονείς αντιμετώπιζαν τους αριστερόχειρες σε πολλές περιπτώσεις.
Η εξέλιξη πίσω στον χρόνο
Σε μια σειρά από αναλύσεις σε περισσότερα από 2.000 πιθήκους και πιθήκους, οι ερευνητές κατάφεραν να δάσουν σκίτσο της εξελικτικής πορείας. Οι πρώτοι άνθρωποι είσταν μόνο λίγο δεξιόχειρες. Στεφανιέω από το γένος Homo, όμως, η προτίμηση για το δεξί χέρι έγιανε δυνατότερη. Και όταν έρθαν οι σύγχρονοι άνθρωποι, το 90% μας είχε ήδη ηλεκτρονική προτίμηση για το δεξί.
Το μικρό αλλά σημαντικό εξαίρεμα
Αλλά υπάρχει ένα μικροσκοπικό εξαίρεμα από τον κανόνα. Το Homo floresiensis, το μικρός «Χομπίτ» που lived στην Ινδονησία, είχε μικρότερο εγκέφαλου και μπορούσε ακόμα να climbing όπως οι απέι. Είναι αυτό το εξαίρεμα που επιβεβαιώνει τη θεωρία: όταν ο εγκέφαλου είναι μικρός και δεν περασθανόμαστε το περπατάμε με δύο μόνο παfüβες, η προτίμηση δεν είναι τόσο δυνατή.
Τι δεν ξέρουμε ακόμα
Στη σκορπία όμως δεν είσταν ακόμα όλ<|eos|>