Όταν ο Στίβεν Κινγκ Συνάντησε την Πραγματική Επιστήμη

Εκείνη την παράξενη ομίχλη στο The Mist του Κινγκ, όπου κάτι κακό κρυβόταν πίσω από κάθε σταγονίδιο, την ξέρεις. Τελικά ο Κινγκ είχε πιάσει κάτι. Όχι το τρομακτικό κομμάτι, αλλά το ότι η ομίχλη είναι ζωντανή.

Μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα δείχνει πως τα σταγονίδια της ομίχλης λειτουργούν σαν μικροσκοπικά σπίτια γεμάτα βακτήρια. Και αυτό το είδος «ζωντανής ομίχλης» μου αρέσει αρκετά.

Τι Κρύβεται Πίσω από την Ομίχλη του Πρωινού

Η ομίχλη δεν είναι μόνο νερό. Ερευνητές πήραν δείγματα για δύο χρόνια στην κεντρική Πενσιλβάνια και βρήκαν ότι περίπου το 1% των σταγονιδίων περιέχει βακτήρια. Μικρό ποσοστό, μέχρι που σκέφτεσαι πως μιλάμε για τρισεκατομμύρια σταγονίδια. Κάνεις τον λογαριασμό και βλέπεις πως η συγκέντρωση βακτηρίων είναι ίδια με αυτή της θάλασσας.

Η ομίχλη που περνάει πάνω από την πόλη σου έχει τόσα μικρόβια όσα και το νερό του ωκεανού. Χωρίς το αλάτι, φυσικά.

Η Έκπληξη: Η Ομίχλη «Τρώει» τη Ρύπανση

Ανάμεσα στα βακτήρια υπήρχαν και μεθυλοβακτήρια. Αυτά χρησιμοποιούν τη φορμαλδεΰδη σαν τροφή. Η φορμαλδεΰδη βλάπτει το όζον και προκαλεί αναπνευστικά προβλήματα. Όμως τα μικρόβια αυτά τη διασπούν.

Όταν οι ερευνητές συνέκριναν δείγματα αέρα πριν και μετά την ομίχλη, είδαν πως ο πληθυσμός των μεθυλοβακτηρίων αυξανόταν. Τα παρακολούθησαν στο μικροσκόπιο και τα είδαν να μεγαλώνουν και να διαιρούνται. Τρέφονταν και πολλαπλασιάζονταν.

«Χρησιμοποιούν τη φορμαλδεΰδη για να αναπτυχθούν», λέει ένας από τους επικεφαλής. Η ομίχλη γίνεται έτσι ένας φυσικός καθαριστής του αέρα.

Ένα Μικρό Οικοσύστημα που Δεν Γνωρίζαμε

Για χρόνια βλέπαμε την ομίχλη σαν απλό καιρικό φαινόμενο. Τώρα καταλαβαίνουμε πως είναι προσωρινό οικοσύστημα. Τα βακτήρια δεν είναι απλώς παθητικά. Ίσως η ομίχλη τα προστατεύει από την υπεριώδη ακτινοβολία ή τα βοηθάει να μετακινηθούν πιο εύκολα.

Τι Ακόμα Δεν Ξέρουμε

Υπάρχουν πολλά κενά:

• Τα βακτήρια κοντά στη θάλασσα λειτουργούν διαφορετικά από αυτά της ενδοχώρας.
• Τη νύχτα δεν ξέρουμε πόσο δραστήρια είναι, αφού οι περισσότερες χημικές αντιδράσεις χρειάζονται φως.
• Η συγκέντρωσή τους αλλάζει ανάλογα με την περιοχή και τις συνθήκες.

Το Συμπέρασμα

Η ομίχλη του Κινγκ ήταν τρομακτική επειδή κάτι κακό ζούσε μέσα της. Η πραγματική ομίχλη κρύβει έναν μικροσκοπικό κόσμο που μας βοηθάει. Αντί να μας απειλεί, καθαρίζει τον αέρα.

Την επόμενη φορά που θα οδηγείς μέσα στην ομίχλη, να θυμάσαι: δεν είσαι μόνος. Δισεκατομμύρια μικροσκοπικοί «σύμμαχοι» δουλεύουν αθόρυβα γύρω σου.