Γιατί τα οδοντικά εμφυτεύματα «επιμένουν» στην μόλυνση; Η απάντηση που άλλαξε τα δεδομένα

Αν έχετε κάνει ποτέ εμφύτευμα, ξέρετε πόσο πολύ αλλάζει τα δεδομένα. Είναι η απόλυτη λύση για να επιστρέψεις το χαμόγελό σου χωρίς την αναστάτωση των τεχνητών δόντων. Όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα που προκαλεί εφευρήσεις στους οδοντιατρικούς για χρόνια: η περιημφευτιτίδα.

Με απλά λόγια, πρόκειται για μια επίμονη μόλυνση που «φτјаζει» το γνάθομαυλο που κρατάει το εμφύτευμα στη θέση του. Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα: τα αντιβιοτικά –που είναι το «όπλο» μας για σχεδόν κάθε μόλυνση στο στόμα– συχνά αποτυγχάνουν.

Για καιρό, οι επιστήμονες έκαναν αμυμάνη. «Αν τα βακτήρια είναι τα ίδια με αυτά της γευκονίτιδας, γιατί τα φάρμακα δεν δουλεύουν;» αναρωτιούνταν.

Χάρη σε μια πρόσφατη και επαναστατική έρευνα από το Πανεπιστήμιο Rutgers, βρήκαμε επιτέλους την απάντηση. Και δεν φταίνε τα βακτήρια. Φταίει το μέταλλο.

Το φαινόμενο του «ΤροTrojan Horse»

Ας δούμε τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στα ούλωσά σας.

Όταν τα βακτήρια εγκαθ𝙮κούνται σε ένα τίτανιο εμφύτευμα, δημιουργούν ένα μικροσκοπικό, όξινο περιβάλλον που λέγεται βιοφίλμ. Αυτό το οξύ διαβρώνει αργά το μέταλλο, απελευθερώνοντας δισεκατομμύρια μικροσκοπικά σωματίδια τιτανίου. Μιλάμε για σωματίδια πιο μικρά από ένα κυτταρικό ερυθρό σBLOOD CELL.

Εδώ συμβαίνει η «αλλοίωση»:

Το ανοσοποιητικό μας σύστημα στέλνει τα μακροφάγα –τα «Pac-Man» του οργανισμού– να φάνε τα βακτήρια. Όμως, αυτά τα μικροσκοπικά σωματίδια τιτανίου λειτουργούν σαν μαγνήτες για τις βακτηριακές τοξίνες. Όταν ένα μακροφάγο προσπαθεί να «φάει» ένα σωματίδιο τιτανίου, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να το «κατασвить» (δεν είναι τροφή!).

Αντί να τελειώσει τη δουλειά του, το ανοσοποιητικό κύτταρο «κολλάει». Παγιδεύεται σε έναν ατέρμονη κύκλο φλεγμονής. Είναι σαν να έχει αποσπάσει την προσοχή του: αντί να σπάει τα βακτήρια, αρχίζει να εκπέμπει σήματα φλεγμονής που καταλήγουν να λιώνουν το ίδιο το γνάθομαυλο!

Η «τέλεια καταιγίδα» μόλυνσης

Φανταστείτε ότι προσπαθείτε να καθαρίσετε το σπίτι, αλλά στο πάτωμα έχει σκορπιστεί μια μπάλα από λαμπερό γκλίτερ που δεν απορροφά η σκούπα. Αφιερώνετε όλη σας την ενέργεια στο γκλίτερ και, όταν τελικά σταματήσετε, η σκόνη (τα βακτήρια) έχει ήδη καταλάβει όλο το δωμάτιο.

Ακριβώς αυτό συμβαίνει στο στόμα σας. Τα ανοσοποιητικά κύτταρα είναι τόσο απασχολημένα με τα σωματίδια τιτανίου, που «ξεχνούν» να πολεμήσουν τα βακτήρια. Γι' αυτό τα αντιβιοτικά μόνα τους συχνά χάνουν τη μάχη: οι στρατιώτες είναι πολύ απασχολημένοι με το «γκλίτερ» για να τελειώσουν τη δουλειά τους.

Υπάρχει καλή είδηση;

Φυσικά! Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες βρήκαν το σημείο που μπορούμε να στοχεύσουμε.

Βρήκαν μια συγκεκριμένη «πύλη» στα ανοσοποιητικά κύτταρα (έναν ανθρωπιογενή κανάλιο ασβεστίου) που πυροδοτεί αυτή την ανεξέλεγκτη φλεγμονή. Σε εργαστηριακές δοκιμές με ποντίκια, όταν έκλεισαν αυτό το κανάλι, η νόσος δεν εμφάνισε ποτέ!

Αυτό είναι τεράστιο. Σημαίνει ότι δεν θα προσπαθούμε απλώς να δώσουμε «πιο δυνατά» αντιβιοτικά. Αντίθετα, είμαστε πλέον κοντά στο να δημιουργήσουμε έξυπνα φάρμακα που θα λένε στο ανοσοποιητικό μας: «Μην κολλάς με το μέταλλο, γύρνα να πολεμήσεις τα βακτήρια!»

Είναι ένα τεράστιο βήμα για όποιον θέλει το χαμόγελό του να είναι ακλόνητο για πάντα.