Finse natuurkundigen hebben een kwantummateriaal gecreëerd dat meer dan tien jaar lang niet meer was dan een theorie. En dat maakt deze doorbraak zo bijzonder: deze 'topologische' materialen kunnen de computers van morgen aandrijven, en dit exemplaar werkt mogelijk zelfs gewoon bij kamertemperatuur.

Natuurkundigen van de Universiteit van Heidelberg hebben een raadsel in de quantumfysica opgelost dat al decennia作ういていた. Ze toonden aan dat twee schijnbaar tegenstrijdige theorieën over minuscuul kleine deeltjes eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille zijn. Het onderzoek draait om iets dat op het eerste gezicht niet lijkt te kloppen: een deeltje zo zwaar dat het nauwelijks in beweging zou moeten komen, maar dat toch rimpelingen veroorzaakt in de quantumruimte. Wetenschappers proberen dit fenomeen al meer dan vijftig jaar te verklaren.

Al meer dan vier eeuwen lang zien zeelieden iets magisch op de oceaan: een enorm stuk water dat een etherisch wit licht uitstraalt, alsof er ergens diep onder de golven een kosmisch nachtlampje is aangeknipt. Ondanks eeuwen aan waarnemingen en moderne satelliettechnologie kunnen wetenschappers nog steeds niet volledig verklaren waarom dit gebeurt. En eerlijk? Dat soort mysterie is precies waarom ik onze oceanen zo eindeloos fascinerend vind.

Stel je voor: tijd die niet zomaar voorbijtikt in de achtergrond van het universum, maar die ontstaat uit de chaos die zich binnenin dingen afspeelt. Een Britse fysicus heeft nu een miniatuur, geïsoleerd universum gecreëerd in zijn laboratorium — met 24.000 ultrakoude atomen. En wat blijkt? Tijd kan inderdaad ontstaan van binnenuit een systeem, zonder dat er een externe klok aan te pas hoeft te komen. Het geheime ingrediënt? Entropie.

Astronomen hebben nieuwe technieken ontwikkeld om een van de meest dwaze ideeën uit de sciencefiction op te sporen: kolossale bouwwerken die buitenaardse beschavingen zouden kunnen optrekken om de energie van een ster te oogsten. Uit een nieuw onderzoek blijkt hoe deze 'Dyson-sferen' erdoor onze telescopen uit zouden kunnen zien — en waarom juist dit type ster is uitgegroeid tot het meest veelbelovende doelwit.

Wetenschappers hebben ontdekt dat bacteriën niet zomaar kleine biologische machinegaatjes zijn. Ze kunnen namelijk leren van ervaring, gebeurtenissen uit het verleden onthouden én die herinneringen doorgeven aan hun nageslacht. Dat maakt ons mensen toch een stuk minder uniek in ons vermeende vermogen om terug te kijken op het verleden.

Sterrenkundigen hebben quasar's ontdekt uit een tijd waarin het universum amper 670 miljoen jaar oud was. En hier komt het gekke: deze kosmische reuzen zouden helemaal niet zo vroeg mogen bestaan. Hun ontdekking dwingt wetenschappers om alles te herzien wat ze dachten te weten over de groei van zwarte gaten.

Ingenieurs van Harvard hebben ontdekt hoe je de chiptechnologie uit je laptop kunt omtoveren tot een machine die DNA kan schrijven. Het is een doorbraak die alles kan veranderen — van medische diagnostiek tot hoe we data voor eeuwig opslaan.

Wetenschappers hebben iets werkelijk bijzonders voor elkaar gekregen: ze hebben voor het eerst beelden vastgelegd van levende goblin sharks in hun natuurlijke leefgebied diep onder zee. En eerlijk? Het beest ziet eruit alsof het rechtstreeks uit een sciencefictionfilm is weggelopen. Deze ontdekking voegt niet alleen nieuwe kennis toe over deze "levende fossielen" — hij zou weleens alles kunnen veranderen in hoe we ze beschermen.

Stel je voor: een planeet waar de ene kant kokend heet is en de andere kant bevroren tot op het bot. Zo erg dat Antarctica eruit zou zien als een zonvakantie. Vlak voorstellen? Wetenschappers denken nu dat dit extreme wereldje best eens gastvrij zou kunnen zijn voor leven. Hoe dat kan? Dat vertel ik je zo.

Wat als je warmte precies zou kunnen sturen waar je wilt, en daar houden ook nadat je de stroom uitzet? Onderzoekers van de Osaka Metropolitan University hebben precies dat voor elkaar gekregen met een nieuw programmeerbaar materiaal dat thermische straling op commando kan sturen.

Onderzoekers hebben iets ontdekt dat flink wat hoofdbrekers bezorgt — op een klein Zweeds eiland liggen wolfresten die daar helemaal niet zouden moeten zijn. Maar het wordt pas echt spannend: dit waren geen wilde wolven die vrij rondliepen. De bewijzen wijzen erop dat mensen in de oudheid ze bij zich hielden, ze voerden met vis en zeehonden, en ze mogelijk op manieren beheerden die we ons nooit hebben ingebeeld. Deze vondst zet nu een van de oudste verhalen van de mensheid op zijn kop: hoe we voor het eerst bevriend raakten met wolven.

Sterrenkundigen hebben iets bijzonders voor elkaar gekregen. Ze zagen hoe een magnetar in realtime tot leven kwam. Dit kosmische speurwerk leverde niet alleen het antwoord op een twintig jaar oud raadsel over superheldere supernova’s — het bewees ook dat Einstein gelijk had, en nog wel op manieren die we nooit hadden zien aankomen.