Wetenschappers hebben piepkleine robots ontwikkeld — kleiner dan één enkele cel — die met licht jagen op bacteriën en ze verzamelen, als het ware microscopische opruimploegen. Zo klein dat ze rechtstreeks in de wereld van microben kunnen opereren. En ze maken dingen mogelijk waar we vroeger alleen van konden dromen.

Natuurkundigen van MIT hebben ontdekt dat elektronen in een bepaald quantummateriaal zichzelf kunnen ordenen in patronen. Deze patronen ontstaan op dezelfde manier als ijskristallen die bevriezen in water. Deze doorbraak kan helpen om de geheimen te ontrafelen van materialen die silicium misschien ooit kunnen vervangen in superkrachtige computers.

Onderzoekers hebben een natuurlijk proces ontdekt in het Arctisch gebied. Het zorgt ervoor dat deeltjes die wolken vormen ineens flink toenemen vlakbij zee-ijs. Dit kan ons begrip van de opwarming in het Noordpoolgebied en klimaatvoorspellingen flink op zijn kop zetten.

Je bent gewoon druk met je werk: leidingen leggen. En dan — plotseling — struikel je over een muur vol goud ter waarde van miljoenen. Precies dat overkwam een bouwploeg in België. Nu vraagt iedereen zich af: wie heeft dat goud daar verstopt?

In 1964 maakte een onderzoeksschip een korrelige foto van iets dat leek op een buitenaardse antenne op de oceaanbodem. Complotdenkers werden gek — maar de waarheid is op de een of andere manier nog fascinerender dan welke alien-verklaring dan ook.

Onderzoekers hebben een veelvoorkomende darmbacterie zodanig aangepast dat hij als een minuscuul medicijnfabriekje werkt binnen alvleeskliertumoren. Zo wordt de behandeling rechtstreeks naar de plek gebracht waar het hardst nodig is. De resultaten zijn vooral veelbelovend wanneer de bacterie wordt gecombineerd met bestaande therapieën.

Ongeveer 12 miljoen jaar geleden was Zuid-Amerika het toneel van het griezeligste dineetje ooit — en één kolossale krokodilachtige speelde de hoofdrol. Nieuw onderzoek onthult dat Purussaurus neivensis niet zomaar een grote rover was; het was de absolute ster van een ecosysteem dat zo volgepakt zat met reuzen dat zelfs de beruchte 'terreurvogels' geduld moesten oefenen.

Wetenschappers bestudeerden een oud Egyptisch graf van dichtbij. Wat ze ontdekten was bijzonder: geen chaos, maar zorgvuldige planning die eeuwen overspande. Het verhaal van dat ene graf vertelt ons iets moois over hoe de oude Egyptianen met hun doden omgingen.

Albert Einstein voegde ooit een correctiefactor toe aan zijn beroemde vergelijkingen. Later noemde hij het zijn grootste blunder. Jaren nadat hij het had laten vallen, stormde diezelfde "fout"回来 en werd het onze belangrijkste verklaring voor het feit dat het heelal steeds sneller uitdijt. Dit is het ongelofelijke verhaal van hoe een veronderstelde vergissing heel de kosmologie op zijn kop zette.

De volgende keer dat je geniet van een plakje ambachtelijke kaas, denk hier eens aan: diezelfde bacteriën die voor die heerlijke smaken zorgen, zouden ook je spijsvertering een boost kunnen geven. Wetenschappers hebben ontdekt dat de microbiële toverkunst achter sommige heerlijke Britse kazen mogelijk ook goed is voor je darmen.

Het James Webb Space Telescope blijft het heelal verbazingwekkende geheimen onthullen, en de nieuwste ontdekking is misschien wel de vreemdste tot nu toe — duizenden piepkleine, robijnrode spikkels verspreid door het vroege universum waar niemand een goede verklaring voor heeft. Nu denken onderzoekers dat ze misschien hebben ontdekt wat deze mysterieuze objecten zijn en wat er met ze gebeurt naarmate het universum ouder wordt.

De Perseverance rover van NASA heeft iets vastgelegd dat me even deed stilstaan bij onze plek in het universum: de aarde, die achter de maan Phobos van Mars verdwijnt. Van 195 miljoen kilometer afstand was onze hele planeet niet meer dan één minuscuul lichtpuntje. Laat dat even bezinken.

Al tientallen jaren debatteren wetenschappers over een bijzondere vraag: is de aarde eigenlijk één groot, zichzelf regulerend organisme? En het bewijs is een stuk sterker dan je misschien zou denken.

Onderzoekers hebben ontdekt dat digoxine, een medicijn van ruim honderd jaar oud dat minder dan tien cent per dag kost, ziekenhuisopnames wegens hartfalen met 25 procent kan verminderen. Drie nieuwe studies uit Nederland laten zien dat dit vergeten medicijn weer een plek verdient in de standaardbehandeling van hartfalen. Dat zou de manier waarop artsen wereldwijd miljoenen patiënten behandelen flink kunnen veranderen.

In een doorbraak die zo uit een sciencefictionfilm lijkt te komen, hebben onderzoekers een hersenschors gekweekt uit muizenstamcellen – in een schaaltje in het lab. Maar er zit een kink in de kabel: hoewel het mini-breintje de juiste bouwstenen maakt, lukt het niet om er echt een werkend orgaan van te bakken. De ontdekking leert ons fascinerende dingen over hoe echte hersenen zich zo precies ontwikkelen – en wat er ontbreekt wanneer we proberen de natuur na te bootsen.

Wetenschappers hebben recentelijk piepkleine fossielen ontdekt van maar liefst 1,7 miljard jaar oud. Deze vondst zou ons kunnen helpen een van de grootste raadsels van de biologie te ontrafelen: hoe zijn we eigenlijk terechtgekomen van microscopisch kleine eencelligen tot alles van eikenbomen tot octopussen? Het blijkt dat het antwoord misschien wel verscholen ligt op de meest afgelegen en onverwachte plekken op aarde.

Onderzoekers hebben ontdekt dat een veelvoorkomende voedingsstof misschien wel de sleutel is om de energiecentrales van je cellen jong en functioneel te houden. Het geheim? Een molecuul dat je mitochondriën soepel en aanpasbaar maakt — en het mooie is: je haalt het misschien al gewoon uit je voeding.

Stel je voor dat je in een lege doos graait en ontdekt dat er eigenlijk ontzettend veel piepkleine, onzichtbare dingen in zitten die razendsnel ontstaan en weer verdwijnen — sneller dan je kunt knipperen. Quantummechanica vertelt ons al bijna een eeuw dat dit het geval is voor ogenschijnlijk lege ruimte. En nu hebben onderzoekers eindelijk het bewijs in handen.

Wetenschappers hebben ontdekt dat het eiwit GRK2, zodra het niet meer actief is, ophoopt in hersencellen. Daar vormt het een vicieuze cirkel die de ziekte van Alzheimer erger maakt. Goed nieuws: ze hebben ook een stofje gevonden dat deze cyclus kan doorbreken.

Toen de 24-jarige George Bird naar een eenzame staande steen in een bos in Derbyshire keek, klopte er iets niet. Hij kon het gevoel niet van zich afschudden dat er meer achter zat — en zijn vermoeden leidde archeologen naar een 3.700 jaar oude rituele plek die zich recht onder ieders neus verborgen had.